فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: فَوَیْلٌ لَهُمْ مِمَّا كَتَبَتْ أَیْدِیهِمْ وَ وَیْلٌ لَهُمْ مِمَّا یَكْسِبُونَ [سوره بقره، 79] مِنْ هَذِهِ الصِّفَاتِ الْمُحَرَّفَاتِ الْمُخَالِفَاتِ لِصِفَةِ مُحَمَّدٍ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ وَ عَلِیٍّ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ الشِّدَّةُ لَهُمْ مِنَ الْعَذَابِ فِی أَسْوَءِ بِقَاعِ جَهَنَّمَ وَ وَیْلٌ لَهُمْ الشِّدَّةُ مِنَ الْعَذَابِ ثَانِیَةً مُضَافَةً إِلَی الْأُولَی، مِمَّا یَكْسِبُونَهُ مِنَ الْأَمْوَالِ الَّتِی یَأْخُذُونَهَا ، إِذَا ثَبَّتُوا (أعوامهم) عَوَامَّهُمْ عَلَی الْكُفْرِ بِمُحَمَّدٍ رَسُولِ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ وَ الْجَحْدِ لِوَصِیِّهِ أَخِیهِ  عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ وَلِیِّ اللَّهِ.

پس خدای عزّوجل فرمود: پس وای بر آنان از آنچه با دست‌هایشان نوشتند و وای بر آنان از آنچه به دست می‌آورند [سوره بقره، 79] از این اوصاف تحریف‌شده و مخالف با صفت محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله و علی صلی‌الله‌علیه‌وآله شدیدترین عذاب برای آنان در بدترین جایگاه‌های دوزخ خواهد بود و وای بر آنان از شدتی دیگر از عذاب که بر آن عذاب نخست افزوده می‌شود، به سبب اموالی که به دست می‌آورند ، وقتی استوار و ثابت می‌دارند عوام خود بر کفر ورزیدن به محمّد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرستاده خدا و بر انکارِ وصیّ او برادرش علی بن ابی‌طالب صلی‌الله‌علیه‌وآله ولیّ خدا.

ثُمَّ قَالَ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ : قَالَ رَجُلٌ لِلصَّادِقِ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ : فَإِذَا كَانَ هَؤُلَاءِ الْقَوْمُ مِنَ الْیَهُودِ لَا یَعْرِفُونَ الْكِتَابَ إِلَّا بِمَا یَسْمَعُونَهُ مِنْ عُلَمَائِهِمْ لَا سَبِیلَ لَهُمْ إِلَی غَیْرِهِ ، فَكَیْفَ ذَمَّهُمْ بِتَقْلِیدِهِمْ وَ الْقَبُولِ مِنْ عُلَمَائِهِمْ؟ وَ هَلْ عَوَامُّ الْیَهُودِ إِلَّا كَعَوَامِّنَا یُقَلِّدُونَ عُلَمَاءَهُمْ؟ فَإِنْ لَمْ یَجُزْ لِأُولَئِكَ الْقَبُولُ مِنْ عُلَمَائِهِمْ، لَمْ یَجُزْ لِهَؤُلَاءِ الْقَبُولُ مِنْ عُلَمَائِهِمْ.

سپس امام صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: مردی به امام صادق صلی‌الله‌علیه‌وآله گفت: اگر این قوم یهود کتاب را جز آنچه که از علمای خود شنیده اند نمیشناسند و راهی جز آن(سخن علما) برایشان وجود ندارد، پس چگونه خدا آنان را به سبب تقلید کردن و پذیرفتن از علمایشان نکوهش کرده است؟ و آیا جز این است که عوام یهود همانند عوام ما می‌باشند که از علمایشان تقلید می‌کنند؟ پس اگر برای آنان جایز نبوده که از علمایشان بپذیرند، برای اینان نیز جایز نیست که از علمای خود بپذیرند.

 فَقَالَ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ : بَیْنَ عَوَامِّنَا وَ عُلَمَائِنَا وَ بَیْنَ عَوَامِّ الْیَهُودِ وَ عُلَمَائِهِمْ فَرْقٌ مِنْ جِهَةٍ وَ تَسْوِیَةٌ مِنْ جِهَةٍ . أَمَّا مِنْ حَیْثُ اسْتَوَوْا، فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ ذَمَّ عَوَامَّنَا بِتَقْلِیدِهِمْ عُلَمَاءَهُمْ،كَمَا ذَمَّ عَوَامَّهُمْ. وَ أَمَّا مِنْ حَیْثُ افْتَرَقُوا فَلَا. قَالَ: بَیِّنْ لِی! یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ(صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ).

پس امام صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: میان عوام ما و علمای ما و میان عوام یهود و علمای آنان از جهتی تفاوت و از جهتی شباهت وجود دارد . اما شباهت و برابری‌شان به این سبب است که، خداوند عوام ما را به خاطر تقلید از علمای خود نکوهیده است، همان‌گونه که عوام آنان(یهود) را از این بابت سرزنش کرده است. ولی از جهتی دیگر با هم تفاوت دارند.(آن مرد) گفت: ای فرزند رسول خدا! برایم روشن کن.

قَالَ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ: إِنَّ عَوَامَّ الْیَهُودِ كَانُوا قَدْ عَرَفُوا عُلَمَاءَهُمْ بِالْكَذِبِ الصَّرِیحِ، وَ بِأَكْلِ الْحَرَامِ وَ الرِّشَاءِ، وَ بِتَغْیِیرِ الْأَحْكَامِ عَنْ وَاجِبِهَا بِالشَّفَاعَاتِ وَ الْعِنَایَاتِ وَ الْمُصَانَعَاتِ.

 وَ عَرَفُوهُمْ بِالتَّعَصُّبِ الشَّدِیدِ الَّذِی یُفَارِقُونَ بِهِ أَدْیَانَهُمْ، وَ أَنَّهُمْ إِذَا تَعَصَّبُوا أَزَالُوا حُقُوقَ مَنْ تَعَصَّبُوا عَلَیْهِ، وَ أَعْطَوْا مَا لَا یَسْتَحِقُّهُ مَنْ تَعَصَبُّوا لَهُ مِنْ أَمْوَالِ غَیْرِهِمْ وَ ظَلَمُوهُمْ مِنْ أَجْلِهِمْ وَ عَرَفُوهُمْ یُقَارِفُونَ الْمُحَرَّمَاتِ، وَ اضْطُرُّوا بِمَعَارِفِ قُلُوبِهِمْ.

سپس امام صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: بی‌گمان عوام یهود، عالمان خود را به دروغِ آشکار، و خوردن حرام و رشوه، و به دگرگون‌کردنِ احکام از جایگاهِ واجبشان به‌سببِ شفاعت‌ها و  عنايت و تملّق و چاپلوسى می‌شناختند.

و شناخته بودند آنان(عوام یهود) علمای خود را به تعصب شدیدی که در دینشان نبود [یعنی نسبت به دین خود تعصبی به خرج می‌دادند که در دینشان نبوده و این تعصب باعث می‌شد که ادیان دیگر را نپذیرند]، و اینکه هرگاه تعصب می‌ورزیدند حقوق کسی را که علیه او تعصب داشتند از بین می‌بردند، و می‌دادند از اموال دیگران به ناروا به کسانی که به آنان تعصب داشتند  در حالی که سزاوار آن نبودند و به خاطر ایشان بر دیگران ظلم می‌کردند. و می‌دانستند که آن عالمان مرتکب محرّمات می‌شوند، و  ناچارا از ته دل حقیقت را میدانستند.

****إِلَی أَنَّ مَنْ فَعَلَ مَا یَفْعَلُونَهُ فَهُوَ فَاسِقٌ، لَا یَجُوزُ أَنْ یُصَدَّقَ عَلَی اللَّهِ وَ لَا عَلَی الْوَسَائِطِ بَیْنَ الْخَلْقِ وَ بَیْنَ اللَّهِ.

تا آنجایی که هر کس کارهایی مانند کارهای آنان انجام دهد فاسق است، جایز نیست که(سخن او) درباره خدا و یا درباره‌ی واسطه‌های میان خلق و خدا تصدیق شود.

فَلِذَلِكَ ذَمَّهُمْ، لِمَا قَلَّدُوا مَنْ قَدْ عَرَفُوا، وَ مَنْ قَدْ عَلِمُوا أَنَّهُ لَا یَجُوزُ قَبُولُ خَبَرِهِ وَ لَا تَصْدِیقُهُ فِی حِكَایَاتِهِ، وَ لَا الْعَمَلُ بِمَا یُؤَدِّیهِ إِلَیْهِمْ عَمَّنْ لَمْ یُشَاهِدُوهُ؛ وَ وَجَبَ عَلَیْهِمُ النَّظَرُ بِأَنْفُسِهِمْ فِی أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ ، إِذْ كَانَتْ دَلَائِلُهُ أَوْضَحَ مِنْ أَنْ تَخْفَی وَ أَشْهَرَ مِنْ أَنْ لَا تَظْهَرَ لَهُمْ.

پس به همین دلیل آنان(یهود) نکوهش شدند، زیرا تقلید کردند از کسانی که خود می‌دانستند، و شناخته بودند که پذیرفتن خبرشان و تصدیق روایاتشان جایز نیست، و به آنچه که از کسانی نقل شده که آن‌ها را ندیده‌اند نباید عمل کنند؛  و بر آنان واجب شده بود که خودشان در امر رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله تحقیق کنند، زیرا دلایل او روشن‌تر از آن بود که پنهان بماند و آشکارتر از آن بود که برایشان ظاهر نشود.

وَ كَذَلِكَ عَوَامُّ أُمَّتِنَا، إِذَا عَرَفُوا مِنْ فُقَهَائِهِمُ الْفِسْقَ الظَّاهِرَ وَ الْعَصَبِیَّةَ الشَّدِیدَةَ وَ التَّكَالُبَ عَلَی حُطَامِ الدُّنْیَا وَ حَرَامِهَا، وَ إِهْلَاكِ مَنْ یَتَعَصَّبُونَ عَلَیْهِ وَ إِنْ كَانَ لِإِصْلَاحِ أَمْرِهِ مُسْتَحِقّاً، وَ التَّرَفْرُفِ بِالْبِرِّ وَ الْإِحْسَانِ عَلَی مَنْ تَعَصَّبُوا لَهُ وَ إِنْ كَانَ لِلْإِذَلَالِ وَ الْإِهَانَةِ مُسْتَحِقّاً.

فَمَنْ قَلَّدَ مِنْ عَوَامِّنَا مِثْلَ هَؤُلَاءِ الْفُقَهَاءِ، فَهُمْ مِثْلُ الْیَهُودِ الَّذِینَ ذَمَّهُمُ اللَّهُ تَعَالَی بِالتَّقْلِیدِ لِفَسَقَةِ فُقَهَائِهِمْ.

و همچنین عوام امت ما، وقتی از فقهای خود فسق آشکار و تعصب شدید و حرص بر گردآوری مال دنیوی و حرام آن ببینید، و همچنین(از علمای خود ببینند که در صدد) نابود کردن کسی هستند که برعلیه او تعصب دارند در حالیکه شایسته اصلاح و بهبود وضعش باشد، و نیکی و احسان می‌کنند بر کسی که به نفع او تعصب دارند درحالیکه سزاوار خواری و اهانت باشد.

در اینصورت هر کس از عوام ما از چنین فقهایی تقلید کند، همانند یهودیانی‌اند که خداوند به خاطر تقلید از فقهای فاسقشان، آنان را نکوهید.

فَأَمَّا مَنْ كَانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ، حَافِظاً لِدِینِهِ مُخَالِفاً عَلَی هَوَاهُ مُطِیعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ، فَلِلْعَوَامِّ أَنْ یُقَلِّدُوهُ؛ وَ ذَلِكَ لَا یَكُونُ إِلَّا بَعْضَ فُقَهَاءِ الشِّیعَةِ، لَا جَمِیعَهُمْ.

اما هر فقیهی که نفس خویش را نگه می‌دارد(از آلودگی‌ها)، و دینش را پاس ‌دارد و با هوای نفس خود مخالفت ‌کند و فرمان مولای خود را اطاعت می‌نماید، بر عوام لازم است که از او تقلید کنند؛ و چنین ویژگی‌هایی تنها در برخی از فقهای شیعه یافت می‌شود، نه در همه‌ی آنان.

فَأَمَّا مَنْ رَكِبَ مِنَ الْقَبَائِحِ وَ الْفَوَاحِشِ مَرَاكِبَ فَسَقَةِ فُقَهَاءِ الْعَامَّةِ، فَلَا تَقْبَلُوا مِنْهُمْ عَنَّا شَیْئاً وَ لَا كَرَامَةَ، وَ إِنَّمَا كَثُرَ التَّخْلِیطُ فِیمَا یُتَحَمَّلُ عَنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ لِذَلِكَ، لِأَنَّ الْفَسَقَةَ یَتَحَمَّلُونَ عَنَّا فَیُحَرِّفُونَهُ بِأَسْرِهِ لِجَهْلِهِمْ، وَ یَضَعُونَ الْأَشْیَاءَ عَلَی غَیْرِ وُجُوهِهَا لِقِلَّةِ مَعْرِفَتِهِمْ، وَ آخَرِینَ یَتَعَمَّدُونَ الْكَذِبَ عَلَیْنَا؛ لِیَجُرُّوا مِنْ عَرَضِ الدُّنْیَا مَا هُوَ زَادُهُمْ إِلَی نَارِ جَهَنَّمَ.

اما از هرکس كه مرتكب عملى قبيح و فاحش همچون فقهاى فاسق عامه گردد،  هرچیز که از ما گویند را نپذیرید و ارزشی برایشان قائل نشوید، و همانا به همین دلیل است که در آنچه از ما اهل‌بیت نقل می‌شود آمیختگی و آشفتگی بسیار پدید آمده است، زیرا فاسقان از ما روایت می‌کنند و از سر جهل آن را تمام تحریف می‌کنند، و به خاطر کمی معرفتشان موارد را در غیر جایگاه اصلی خود قرارمی‌دهند، و برخی دیگر عمداً بر ما دروغ می‌بندند؛ تا از متاع دنیا چیزی به دست آورند که همان شعله های جهنم را بر ایشان می‌افزاید.

وَ مِنْهُمْ قَوْمٌ نُصَّابٌ لَا یَقْدِرُونَ عَلَی الْقَدَحِ فِینَا، فَیَتَعَلَّمُونَ بَعْضَ عُلُومِنَا الصَّحِیحَةِ فَیَتَوَجَّهُونَ بِهِ عِنْدَ شِیعَتِنَا وَ یَنْتَقِصُونَ بِنَا عِنْدَ نُصَّابِنَا، ثُمَّ یُضِیفُونَ إِلَیْهِ أَضْعَافَهُ وَ أَضْعَافَ أَضْعَافِهِ مِنَ الْأَكَاذِیبِ عَلَیْنَا الَّتِی نَحْنُ بُرَآءُ مِنْهَا، فَیَقْبَلُهُ الْمُسْتَسْلِمُونَ مِنْ شِیعَتِنَا عَلَی أَنَّهُ مِنْ عُلُومِنَا، فَضَلُّوا وَ أَضَلُّوا.

و از میان آنان گروهی ناصبی هستند که توانایی عیب‌جویی و ضربه زدن به ما(اهل‌بیت) را ندارند، پس بخشی از علوم صحیح ما را می‌آموزند و با آن نزد شیعیان ما اعتبار می‌یابند و نزد دشمنان از ما عیب جویی می‌کنند، سپس چندین برابر آن دروغ و حتی چندین برابرِ چندین برابرش دروغ‌هایی بر ما می‌افزایند که ما از آنها بیزاریم، پس آن شیعیانی از ما که کاملا مطیع و

تسلیمند (چون گمان می‌برند که این مطالب) از علوم ماست آن را می‌پذیرند، پس اینان خود گمراه شده و دیگران را نیز گمراه ساختند.

وَ هُمْ أَضَرُّ عَلَی ضُعَفَاءِ شِیعَتِنَا مِنْ جَیْشِ یَزِیدَ عَلَیْهِ اللَّعْنَةُ عَلَی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ وَ أَصْحَابِهِ، فَإِنَّهُمْ یَسْلُبُونَهُمُ الْأَرْوَاحَ وَ الْأَمْوَالَ، وَ هَؤُلَاءِ عُلَمَاءُ السَّوْءِ النَّاصِبُونَ الْمُتَشَبِّهُونَ بِأَنَّهُمْ لَنَا مُوَالُونَ وَ لِأَعْدَائِنَا مُعَادُونَ یُدْخِلُونَ الشَّكَّ وَ الشُّبْهَةَ عَلَی ضُعَفَاءِ شِیعَتِنَا، فَیُضِلُّونَهُمْ وَ یَمْنَعُونَهُمْ عَنْ قَصْدِ الْحَقِّ الْمُصِیبِ.

و زيان و ضرر اين افراد بر شيعيان ضعيف ما از لشكر يزيد(لعنت خدا بر او باد) که بر علیه حسين بن علىّ‌ صلی‌الله‌علیه‌وآله و أصحاب آن حضرت(جنگیدند) بيشتر است،  زیرا(لشکر یزید) جان‌ها و اموال را از آنان گرفتند، اما این علمای بدکار ناصبی که وانمود می‌کنند دوستدار ما و دشمنِ دشمنان ما هستند شک و شبهه را بر(دل و فکر) شیعیان ضعیف ما وارد می‌سازند، پس ایشان را گمراه می‌کنند و از راه یافتن به حق بازمی‌دارند.

 لَا جَرَمَ أَنَّ مَنْ عَلِمَ اللَّهُ مِنْ قَلْبِهِ مِنْ هَؤُلَاءِ الْعَوَامِّ أَنَّهُ لَا یُرِیدُ إِلَّا صِیَانَةَ دِینِهِ وَ تَعْظِیمَ وَلِیِّهِ، لَمْ یَتْرُكْهُ فِی یَدِ هَذَا الْمُتَلَبِّسِ الْكَافِرِ، وَ لَكِنَّهُ یُقَیِّضُ لَهُ مُؤْمِناً یَقِفُ بِهِ عَلَی الصَّوَابِ، ثُمَّ یُوَفِّقُهُ اللَّه لِلْقَبُولِ مِنْهُ، فَیَجْمَعُ اللَّهُ لَهُ بِذَلِكَ خَیْرَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ یَجْمَعُ عَلَی مَنْ أَضَلَّهُ لَعْنَ الدُّنْیَا وَ عَذَابَ الْآخِرَةِ.

بی‌تردید از میان عوام آنکس که خدا  بداند که در دلش قصدی جز حفظ دین خود و بزرگداشت ولیّ خود نیست، او را در دست این عالمِ بدکارِ پوشاننده حقیقت و کافر رها نمی‌کند، بلکه برای او مؤمنی را برایش برانگیزد که او را بر راه درست آگاه گرداند، سپس خداوند به او توفیق پذیرفتن سخنان آن مومن را می‌دهد، پس خداوند خیر دنیا و آخرت را برای او جمع می‌کند و لعنت دنیا و عذاب آخرت را بر آن کس که او را گمراه کرده است فراهم می‌آورد.

 ثُمَّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ:  شِرَارُ عُلَمَاءِ أُمَّتِنَا الْمُضِلُّونَ عَنَّا الْقَاطِعُونَ لِلطُّرُقِ إِلَیْنَا، الْمُسَمُّونَ أَضْدَادَنَا بِأَسْمَائِنَا الْمُلَقِّبُونَ أَنْدَادَنَا بِأَلْقَابِنَا. یُصَلُّونَ عَلَیْهِمْ وَ هُمْ لِلَّعْنِ مُسْتَحِقُّونَ، وَ یَلْعَنُونَّا وَ نَحْنُ بِكَرَامَاتِ اللَّهِ مَغْمُورُونَ، وَ بِصَلَوَاتِ اللَّهِ وَ صَلَوَاتِ مَلَائِكَتِهِ الْمُقَرَّبِینَ عَلَیْنَا عَنْ صَلَوَاتِهِمْ عَلَیْنَا مُسْتَغْنُونَ.

سپس فرمود: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: بدترین علمای امت ما آنانند که مردم را از ما گمراه می‌کنند و راه‌های رسیدن به ما را می‌بندند، آنان که دشمنان ما را با نام‌های ما می‌نامند و همتایان دروغین ما را با لقب‌های ما لقب می‌دهند. بر آنان درود می‌فرستند در حالی که سزاوار لعنت‌اند، و ما را لعنت می‌کنند در حالی که ما در کرامت‌های خدا غوطه‌وریم، و با درودهای خدا و درودهای فرشتگان مقرّبش بر ما از درودهای آنان بی‌نیازیم.

 ثُمَّ قَالَ: قِیلَ لِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ صَلَّى‌اللّٰهُ‌عَلَيهِ‌وَآلِهِ:  مَنْ خَیْرُ خَلْقِ اللَّهِ بَعْدَ أَئِمَّةِ الْهُدَی وَ مَصَابِیحِ الدُّجَی؟

 قَالَ: الْعُلَمَاءُ إِذَا صَلَحُوا.

سپس فرمود: به امیرالمؤمنین صلی‌الله‌علیه‌وآله گفته شد: پس از ائمه‌ی هدی و چراغ های فروزان در تاریکی‌ها چه کسی بهترین خلق خداست؟

  فرمود: عالمان، آنگاه که صالح باشند.

قیلَ: وَ مَنْ شَرُّ خَلْقِ اللَّهِ بَعْدَ إِبْلِیسَ وَ فِرْعَوْنَ وَ نُمْرُودَ وَ بَعْدَ الْمُتَسَمِّینَ بِأَسْمَائِكُمْ وَ بَعْدَ الْمُتَلَقِّبِینَ بِأَلْقَابِكُمْ وَ الْآخِذِینَ لِأَمْكِنَتِكُمْ وَ الْمُتَأَمِّرِینَ فِی مَمَالِكِكُمْ؟

 قَالَ: الْعُلَمَاءُ إِذَا فَسَدُوا، هُمُ الْمُظْهِرُونَ لِلْأَبَاطِیلِ الْكَاتِمُونَ لِلْحَقَائِقِ وَ فِیهِمْ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: أُولئِكَ یَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ یَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ إِلَّا الَّذِینَ تابُوا [سوره بقره، 159] الْآیَةَ.

گفته شد: پس از ابلیس و فرعون و نمرود چه کسی بدترینِ خلق خداست و پس از آن کسانیکه خود را به نام‌های شما نامیده‌اند و به لقب‌های شما لقب گرفته‌اند و جایگاه‌های شما را گرفته و در سرزمین‌هایتان حکم فرمایی می‌کنند؟

فرمود: عالمان، آنگاه که فاسد شوند، آنان کسانی‌اند که باطل‌ها را آشکار می‌سازند و حقایق را پنهان می‌کنند و درباره آنان خدای عزّوجلّ فرموده است: آنان کسانی‌اند که خدا لعنتشان می‌کند و لعنت‌کنندگان نیز لعنتشان می‌کنند، مگر کسانی که توبه کنند. [سوره بقره، 159]