کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33382، حدیث شماره 1
عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه قَالَ: قُلْتُ لَهُ
اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ (سوره توبه، آیه 31)
فَقَالَ : أَمَا وَ اللَّهِ، مَا دَعَوْهُمْ إِلَی عِبَادَهِ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ دَعَوْهُمْ مَا أَجَابُوهُمْ؛ وَ لَکِنْ أَحَلُّوا لَهُمْ حَرَاماً وَ حَرَّمُوا عَلَیْهِمْ حَلَالًا فَعَبَدُوهُمْ؛ مِنْ حَیْثُ لَا یَشْعُرُونَ.
از ابی بصیر نقل شده که از ابی عبدالله(امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه دربارهی (سخن خداوند که میفرماید): آنها دانشمندان و راهبانشان را به جاى خداوند، ارباب قرار دادند (سوره توبه،آیه31) پرسیدم.
امام فرمودند: به خداوند سوگند، آنها (دانشمندان و راهبان یهود) مردم را به عبادت خویش دعوت نکردند و اگر چنین کاری میکردند، مردم از آنها نمیپذیرفتند؛ بلکه آنها حلال (خدا) را برای آنها حرام و حرام را حلال کردند، اینگونه بود که (مردم) آنها را پرستیدند؛ بی آنکه خودشان بفهمند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33383، حدیث شماره 2
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَیْدَهَ قَالَ: قَالَ لِی أَبُو الْحَسَنِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه یَا مُحَمَّدُ أَنْتُمْ أَشَدُّ تَقْلِیداً أَمِ الْمُرْجِئَهُ؟
قَالَ قُلْتُ: قَلَّدْنَا وَ قَلَّدُوا. فَقَالَ: لَمْ أَسْأَلْکَ عَنْ هَذَا. فَلَمْ یَکُنْ عِنْدِی جَوَابٌ أَکْثَرُ مِنَ الْجَوَابِ الْأَوَّلِ.
فَقَالَ أَبُوالحسن صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: إِنَّ الْمُرْجِئَهَ نَصَبَتْ رَجُلًا لَمْ تُفْرَضْ طَاعَتُهُ وَ قَلَّدُوهُ وَ إِنَّکُمْ نَصَبْتُمْ رَجُلًا وَ فَرَضْتُمْ طَاعَتَهُ ثُمَّ لَمْ تُقَلِّدُوهُ، فَهُمْ أَشَدُّ مِنْکُمْ تَقْلِیداً.
از محمد بن عبیده نقل شده که: ابوالحسن(حضرت رضا) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه از من پرسید: ای محمد، آیا شما بیشتر تقلید میکنید یا مرجئه؟ عرض کردم: هم ما تقلید کردیم و هم آنها. فرمود: سوال من این نبود. من پاسخی بیشتر از جواب اول نداشتم.
پس ابوالحسن(حضرت رضا) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمود: مرجئه مردى را که اطاعتش واجب نبود نصب کردند و تقلیدش کردند و شما مردى را نصب کردید و اطاعتش را واجب دانستید اما تقلیدش نکردید، پس آنان در تقلید شدیدتر از شما هستند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33384، حدیث شماره 3
عن ابی بصیر عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ (سوره توبه، آیه ٣١)
فَقَالَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: وَ اللَّهِ مَا صَامُوا لَهُمْ وَ لَا صَلَّوْا لَهُمْ وَ لَکِنْ، أَحَلُّوا لَهُمْ حَرَاماً وَ حَرَّمُوا عَلَیْهِمْ حَلَالًا فَاتَّبَعُوهُمْ.
ابى بصیر به نقل از ابى عبداالله (امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه درباره قول خداى عزوجل گفت: «آن قوم، علما و راهبان را ارباب به جاى خداوند قراردادند. (سوره توبه آیه ٣١)
پس امام صادق صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمودند: به خدا، آن قوم هیچگاه برای آنها (علما و راهبان) روزه نگرفتند و نماز نخواندند، در حالی که حلالی را بر آنها حرام و حرامی را برای آنها حلال کردند و از آنان پیروی نمودند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33385، حدیث شماره 4
قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: لَا تَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِیجَهً فَلَا تَکُونُوا مُؤْمِنِینَ.
فَإِنَّ کُلَّ سَبَبٍ وَ نَسَبٍ وَ قَرَابَهٍ وَ وَلِیجَهٍ وَ بِدْعَهٍ وَ شُبْهَهٍ مُنْقَطِعٌ إِلَّا مَا أَثْبَتَهُ الْقُرْآنُ.
ابوجعفر(امام محمد باقر) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمودند: از غیر خدا( کسی یا چیزی را) به عنوان ولیجه(دوستی نزدیک و پناهگاه) نگیرید(که اگر چنین کنید) دیگر مومن نخواهید بود.
هر نسبت و پیوند و خویشاوندی و پشت و پناه و بدعت و شبههای منقطع و نابود است؛ جز آنچه قرآن آن را ثابت نموده باشد.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33386، حدیث شماره 5
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسْکَانَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه یَقُولُ إِیَّاکُمْ وَ هَؤُلَاءِ الرُّؤَسَاءَ الَّذِینَ یَتَرَأَّسُونَ
از عبدالله بن مسکان روایت شده که گوید: شنیدم اباعبدالله(امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمود: برحذر باشید از این رٶسایی که بر مردم (بدون آنکه شایستگی داشته باشند) ریاست میکنند.
فَوَ اللَّهِ مَا خَفَقَتِ النِّعَالُ خَلْفَ رَجُلٍ إِلَّا هَلَکَ وَ أَهْلَکَ.
به خدا قسم مردم دسته دسته از کسی پیروی نکرده و دنباله رویش نشده اند مگر اینکه آن شخص هلاک شده و دیگران (پیروانش) را نیز به هلاکت انداخته.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33387 ، حدیث شماره 6
عَنْ أَبِی حَمْزَهَ الثُّمَالِیِّ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: إِیَّاکَ وَ الرِّئَاسَهَ وَ إِیَّاکَ أَنْ تَطَأَ أَعْقَابَ الرِّجَالِ.
قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ أَمَّا الرِّئَاسَهُ فَقَدْ عَرَفْتُهَا، وَ أَمَّا أَنْ أَطَأَ أَعْقَابَ الرِّجَالِ فَمَا ثُلُثَا مَا فِی یَدِی إِلَّا مِمَّا وَطِئْتُ أَعْقَابَ الرِّجَالِ.
فَقَالَ: لِی لَیْسَ حَیْثُ تَذْهَبُ، إِیَّاکَ أَنْ تَنْصِبَ رَجُلًا دُونَ الْحُجَّهِ فَتُصَدِّقَهُ فِی کُلِّ مَا قَالَ.
ابو حمزۀ ثمالى روایت میکند که ابوعبدالله(حضرت صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمودند: بر حذر باش از ریاست، و بر حذر باش از اين كه دنبالهرو مردم باشى.
عرض كردم: قربانت گردم رياست را میدانم، و امّا( منظور شما از) اين كه دنبال مردم نروم(را متوجه نمیشوم)، در حالى كه، من دو سوّم از آنچه را كه دارم(روايات از شما) از دنبال روى بدست آوردهام.
فرمود: آنگونه که متوجه شدی نیست،(بلكه منظور اين است كه) بپرهيزى از آنكه غير از حجّت(حقّ)، شخصى ديگر را به رهبرى انتخاب نمائى و هر چه گويد تصديقش كنى.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33388 ، حدیث شماره 7
عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ:
وَ ما یُؤْمِنُ أَکْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَ هُمْ مُشْرِکُونَ(سوره یوسف،106)
قَالَ: شِرْکُ طَاعَهٍ وَ لَیْسَ شِرْکَ عِبَادَهٍ.
وَ عَنْ قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ:
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَعْبُدُ اللَّهَ عَلی حَرْفٍ (سوره حج،11)
قَالَ: إِنَّ الْآیَهَ تَنْزِلُ فِی الرَّجُلِ ثُمَّ تَکُونُ فِی أَتْبَاعِهِ.
قَالَ: قُلْتُ: کُلُّ مَنْ نَصَبَ دُونَکُمْ شَیْئاً فَهُوَ مِمَّنْ یَعْبُدُ اللَّهَ عَلَی حَرْفٍ؟
فَقَالَ: نَعَمْ، وَ قَدْ یَکُونُ مَحْضاً.
از أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه دربارهی قول خداى عزوجل:
بيشتر آنان به خدا ايمان نياورند جز اينكه آنها مشرك باشند (سوره یوسف،106)
فرمود: مراد از شرك در طاعت است؛ نه در عبادت.
و دربارهی سخن خداى عز و جل که میفرماید:
و برخى مردمند كه خدا را به حرف میپرستند (سوره حج،11)
فرمود: این آيه در بارۀ مردى نازل شد و سپس دربارۀ پيروان او هم میباشد.
سپس عرض كردم: هركس در برابر شما چيزى برپا دارد، او از كسانى است كه خدا را به حرف مىپرستد؟
امام در پاسخ فرمود: آرى، و بسا كه (شرك) محض همین باشد.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33389 ، حدیث شماره 8
عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه قَالَ: مَنْ أَطَاعَ رَجُلًا فِی مَعْصِیَهٍ، فَقَدْ عَبَدَهُ.
از أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه روایت شده است که میفرمایند: هر کس از فردی، در معصیت خدا پیروی کند، او را پرستیده است.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33390 ، حدیث شماره 9
عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه قَالَ: مَنْ أَصْغَی إِلَی نَاطِقٍ فَقَدْ عَبَدَهُ.
فَإِنْ کَانَ النَّاطِقُ یُؤَدِّی عَنِ اللَّهِ فَقَدْ عَبَدَ اللَّهَ،
وَ إِنْ کَانَ النَّاطِقُ یُؤَدِّی عَنِ الشَّیْطَانِ فَقَدْ عَبَدَ الشَّیْطَانَ.
از أَبِی جَعْفَرٍ (امام باقر) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه نقل شده که فرمودند:
هر كسى گوش به سخن گویندهای بسپارد، او را پرستیده است.
اگر سخنران از جانب خدا باشد، خدا را پرستش كرده؛
و اگر از جانب شيطان باشد، شيطان را پرستيده است.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33391، حدیث شماره 10
عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی حَدِیثٍ قَالَ: وَ اللَّهِ لَنُحِبُّکُمْ أَنْ تَقُولُوا إِذَا قُلْنَا وَ تَصْمُتُوا إِذَا صَمَتْنَا، وَ نَحْنُ فِیمَا بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَا جَعَلَ اللَّهُ لِأَحَدٍ خَیْراً فِی خِلَافِ أَمْرِنَا.
از أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه در حدیثی روایت شده است که فرمودند:
به خدا سوگند، اگر جایى که ما سخن میگوییم، شما نیز سخن بگویید و آنجا که ما سکوت میکنیم، شما هم خاموش بمانید، قطعاً شما را دوست خواهیم داشت.
و ما واسطهی میان شما و خداییم، و خداوند برای هیچکس در تخلّف از دستور ما خیری قرار نداده است.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33392 ، حدیث شماره 11
عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی حَدِیثٍ قَالَ: حَسْبُکُمْ أَنْ تَقُولُوا مَا نَقُولُ وَ تَصْمُتُوا عَمَّا نَصْمُتُ.
إِنَّکُمْ قَدْ رَأَیْتُمْ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ یَجْعَلْ لِأَحَدٍ فِی خِلَافِنَا خَیْراً.
از أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه در حدیثی روایت شده است که فرمودند:
به خدا سوگند، اگر جایى که ما سخن میگوییم، شما نیز سخن بگویید و آنجا که ما سکوت میکنیم، شما هم خاموش بمانید، قطعاً شما را دوست خواهیم داشت.
و ما واسطهی میان شما و خداییم، و خداوند برای هیچکس در تخلّف از دستور ما خیری قرار نداده است.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33393 ، حدیث شماره 12
عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: مَنْ دَانَ اللَّهَ بِغَیْرِ سَمَاعٍ عَنْ صَادِقٍ أَلْزَمَهُ اللَّهُ التَّیْهَ إِلَی الْفَنَاءِ.
وَ مَنِ ادَّعَی سَمَاعاً مِنْ غَیْرِ الْبَابِ الَّذِی فَتَحَهُ اللَّهُ، فَهُوَ مُشْرِکٌ، وَ ذَلِکَ الْبَابُ الْمَأْمُونُ عَلَی سِرِّ اللَّهِ الْمَکْنُونِ.
از مفضل بن عمر نقل شده که أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمودند:
کسی که بخواهد خدا را عبادت کند، بیآنکه از یک فرد راستگو (امام معصوم یا حجت الهی) شنیده باشد،
خداوند او را در گمراهی رها میکند تا به نابودی برسد.
و هر کس ادعا کند که از غیر آن بابی که خدا گشوده، شنیده (و گرفته است)، مشرک است؛
و آن باب، همان فرد امینی است که راز پنهان خدا نزد او محفوظ است.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33394 ، حدیث شماره 13
عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه قَالَ: مَنْ أَصْغَی إِلَی نَاطِقٍ فَقَدْ عَبَدَهُ.
فَإِنْ کَانَ النَّاطِقُ عَنِ اللَّهِ فَقَدْ عَبَدَ اللَّهَ وَ إِنْ کَانَ النَّاطِقُ عَنْ إِبْلِیسَ فَقَدْ عَبَدَ إِبْلِیسَ.
إِلَی أَنْ قَالَ یَا ابْنَ أَبِی مَحْمُودٍ إِذَا أَخَذَ النَّاسُ یَمِیناً وَ شِمَالًا، فَالْزَمْ طَرِیقَتَنَا فَإِنَّهُ مَنْ لَزِمَنَا لَزِمْنَاهُ وَ مَنْ فَارَقَنَا فَارَقْنَاهُ.
فَإِنَّ أَدْنَی مَا یَخْرُجُ بِهِ الرَّجُلُ مِنَ الْإِیمَانِ أَنْ یَقُولَ لِلْحَصَاهِ هَذِهِ نَوَاهٌ ثُمَّ یَدِینَ بِذَلِکَ وَ یَبْرَأَ مِمَّنْ خَالَفَهُ.
یَا ابْنَ أَبِی مَحْمُودٍ احْفَظْ مَا حَدَّثْتُکَ بِهِ فَقَدْ جَمَعْتُ لَکَ فِیهِ خَیْرَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهِ.
از رسول خدا صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه نقل شده است که فرمودند: هر كسى گوش فرا بدهد به سخنرانى؛ او را پرستش كرده است.
اگر سخنران از جانب خدا باشد خدا را پرستش كرده و اگر از جانب شيطان باشد شيطان را پرستيده.
تا آنجا که فرمود اى پسر ابى محمود، وقتى مردم بطرف راست و چپ گرايش داشتند، تو از طريق ما منحرف نشو، هر كس دست از ما برندارد ما نيز از او دست برنميداريم و هر كه از ما جدا شود ما نيز از او جدا ميشويم.
کمترین چیزی که باعث میشود انسان از دایرهی ایمان خارج شود، این است که به یک سنگریزه بگوید این یک هسته(خرما) است، و سپس به آن باور داشته باشد(آن را دین خود قرار دهد) و از مخالفين خود بيزار شود.
اى پسر ابى محمود آنچه برايت توضيح دادم حفظ كن که براى تو خير دنيا و آخرت را جمع نمودم.
مفهوم این عبارت آنست که انسان میتواند به یک چیز کوچک و عیانی که میداند چه چیزی نیست، اعتقاد و باور پیدا کند که چیزی هست و اینگونه برای خود دین و باور بسازد.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33395 ، حدیث شماره 14
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: مَنْ دَانَ بِغَیْرِ سَمَاعٍ أَلْزَمَهُ اللَّهُ الْبَتَّهَ إِلَی الْفَنَاءِ.
وَ مَنْ دَانَ بِسَمَاعٍ مِنْ غَیْرِ الْبَابِ الَّذِی فَتَحَهُ اللَّهُ لِخَلْقِهِ فَهُوَ مُشْرِکٌ وَ الْبَابُ الْمَأْمُونُ عَلَی وَحْیِ اللَّهِ مُحَمَّدٌ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه.
رسول خدا صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمود: هر كس که متدین شود بدون شنيدن (از حجت خدا)، خداوند او را در وادى ضلالت و گمراهى و نيستى واگذارد.
و هر كس متديّن شود به آنچه از غير بابى كه خداوند خود براى خلقش معيّن فرموده پس او مشرك است، و باب مورد اطمينان بر وحى خداوند (باب) محمّد صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه است. .
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33396 ، حدیث شماره 15
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: إِیَّاکَ وَ الرِّئَاسَهَ فَمَا طَلَبَهَا أَحَدٌ إِلَّا هَلَکَ.
فَقُلْتُ: قَدْ هَلَکْنَا إِذاً لَیْسَ أَحَدٌ مِنَّا إِلَّا وَ هُوَ یُحِبُّ أَنْ یُذْکَرَ وَ یُقْصَدَ وَ یُؤْخَذَ عَنْهُ!
فَقَالَ لَیْسَ حَیْثُ تَذْهَبُ إِنَّمَا ذَلِکَ، أَنْ تَنْصِبَ رَجُلًا دُونَ الْحُجَّهِ فَتُصَدِّقَهُ فِی کُلِّ مَا قَالَ وَ تَدْعُوَ النَّاسَ إِلَی قَوْلِهِ.
أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمود: برحذر باش از ریاست طلبی، كه هيچ كس در جستجوى آن بر نيامد مگر اينكه تباه شد.
عرض كردم: پس ما تباهشدهايم، زيرا هيچ يك از ما نيست مگر آنكه دوست دارد كه نامش برده شود، و مردم او را در نظر گرفته و به او مراجعه كنند، و از او شنوندگى داشته باشند!
فرمود: اين گونه نيست كه تو پنداشتهاى، بلكه رياست، آن است كه: غير از حجّت خدا شخص ديگرى را به امامت برگزينى و هر چه گويد تصديقش نمائى، و مردم را براى(شنيدن و پذيرفتن)گفتار او دعوت كنى.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33397 ، حدیث شماره 16
قَالَ الصَّادِقُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: کَذَبَ، مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یَعْرِفُنَا وَ هُوَ مُسْتَمْسِکٌ بِعُرْوَهِ غَیْرِنَا.
امام صادق صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمودند: دروغ میگوید، هر کس ادعا کند ما(اهلبیت) را میشناسد ولی از غیر ما پیروی کند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33398 ، حدیث شماره 17
عَنْ سُلَیْمِ بْنِ قَیْسٍ الْهِلَالِیِّ قَالَ: سَمِعْتُ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه یَقُولُ: احْذَرُوا عَلَی دِینِکُمْ ثَلَاثَهً رَجُلًا؛ قَرَأَ الْقُرْآنَ حَتَّی إِذَا رَأَیْتَ عَلَیْهِ بَهْجَتَهُ، اخْتَرَطَ سَیْفَهُ عَلَی جَارِهِ وَ رَمَاهُ بِالشِّرْکِ.
فَقُلْتُ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه أَیُّهُمَا أَوْلَی بِالشِّرْکِ قَالَ الرَّامِی.
وَ رَجُلًا اسْتَخَفَّتْهُ الْأَکَاذِیبُ کُلَّمَا أَحْدَثَ أُحْدُوثَهَ کَذِبٍ مَدَّهَا بِأَطْوَلَ مِنْهَا.
وَ رَجُلًا آتَاهُ اللَّهُ سُلْطَاناً فَزَعَمَ أَنَّ طَاعَتَهُ طَاعَهُ اللَّهِ وَ مَعْصِیَتَهُ مَعْصِیَهُ اللَّهِ. وَ کَذَبَ.
لِأَنَّهُ لَا طَاعَهَ لِمَخْلُوقٍ فِی مَعْصِیَهِ الْخَالِقِ. لَا یَنْبَغِی أَنْ یَکُونَ الْمَخْلُوقُ حُبُّهُ لِمَعْصِیَهِ اللَّهِ، فَلَا طَاعَهَ فِی مَعْصِیَتِهِ وَ لَا طَاعَهَ لِمَنْ عَصَی اللَّهَ.
إِنَّمَا الطَّاعَهُ لِلَّهِ وَ
لِرَسُولِهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه
وَ لِوُلَاهِ الْأَمْرِ وَ إِنَّمَا أَمَرَ اللَّهُ بِطَاعَهِ
الرَّسُولِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه.
لِأَنَّهُ مَعْصُومٌ مُطَهَّرٌ لَا یَأْمُرُ بِمَعْصِیَتِهِ وَ إِنَّمَا أَمَرَ بِطَاعَهِ أُولِی الْأَمْرِ لِأَنَّهُمْ مَعْصُومُونَ مُطَهَّرُونَ لَا یَأْمُرُونَ بِمَعْصِیَتِهِ.
از سلیم بن قیس هلالی روایت شده است که: شنیدم امیرالمؤمنین صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمودند: بر دین خود از سه گروه حذر کنی؛ کسی که قرآن میخواند و چون آثار نور و شکوه آن را در او ببینی، شمشیرش را بر روی همسایهاش میکشد و او را به شرک نسبت میدهد.
گفتم: ای امیرالمؤمنین صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه ، کدامیک سزاوارتر به شرک است؟ فرمود: همان کسی که دیگری را به شرک متهم میکند.
و فردی که دروغها او را خار کرده است، هر بار که دروغی تازه روایت کند، آن را با دروغی مفصل تر و بزرگتر ادامه میدهد.
و کسی که خداوند به او قدرت و برتری داده است، و میپندارد که اطاعت از او، اطاعت از خداست و نافرمانیاش، نافرمانی خدا. او دروغ میگوید!
چرا که هیچ اطاعتی از مخلوق در معصیت خالق جایز نیست. شایسته نیست که محبت به مخلوق، موجب معصیت خدا شود. پس اطاعت در نافرمانی خدا، درست نبوده و همچنین اطاعت از کسی که از خداوند نافرمانی میکند جایز نیست.
فرمانبرداری فقط برای خدا،
پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه
او و اولیالامر است و خدا فرمان به اطاعت از
رسولش صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه داده است.
زیرا او معصوم و پاک است، و به نافرمانی از خدا امر نمیکند و همچنین اطاعت از اولیالامر را واجب کرد، چون آنان معصوم و پاکاند و به نافرمانی از خدا فرمان نمیدهند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33399 ، حدیث شماره 18
الْفُضَیْلِ بْنِ یَسَارٍ قَالَ سَمِعْتُ اأَبَا جَعْفَرٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه یَقُولُ: کُلُّ مَا لَمْ یَخْرُجْ مِنْ هَذَا الْبَیْتِ فَهُوَ بَاطِلٌ.
فضیل ابن یسار گوید از ابا جعفر(امام محمد باقر)صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه شنیدم که فرمودند: هر سخنی که از این خانه صادر نشده باشد، باطل است.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33400، حدیث شماره 19
عَنِ الْحَجَّاجِ بْنِ الصَّبَّاحِ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: إِنَّا نُحَدِّثُ عَنْکَ بِالْحَدِیثِ فَیَقُولُ بَعْضُنَا قَوْلُنَا قَوْلُهُمْ.
قَالَ:فَمَا تُرِیدُ؟ أَ تُرِیدُ أَنْ تَکُونَ إِمَاماً یُقْتَدَی بِکَ؟ مَنْ رَدَّ الْقَوْلَ إِلَیْنَا، فَقَدْ سَلِمَ.
از حجاج بن صباح نقل شده که گوید: به ابی جعفر(امام باقر) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه عرض کردم: ما حدیثی را از شما نقل میکنیم و برخی از ما میگویند سخن ما همان سخن اهلبیت است.
فرمود: چه میخواهی؟ آیا میخواهی امامی باشی که از تو پیروی شود؟ هرکس سخن را به ما ارجاع دهد، در امان مانده است.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33401 ، حدیث شماره 20
الطَّبْرِسِیُّ فِی الْإِحْتِجَاجِ عَنْ أَبِی مُحَمَّدٍ الْعَسْکَرِیِّ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی قَوْلِهِ تَعَالَی:
فَوَیْلٌ لِلَّذِینَ یَکْتُبُونَ الْکِتابَ بِأَیْدِیهِمْ ثُمَّ یَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ (سوره بقره، 79)
قَالَ: هَذِهِ لِقَوْمٍ مِنَ الْیَهُودِ إِلَی أَنْ قَالَ، وَ قَالَ رَجُلٌ لِلصَّادِقِ صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه إِذَا کَانَ هَؤُلَاءِ الْعَوَامُّ مِنَ الْیَهُودِ لَا یَعْرِفُونَ الْکِتَابَ إِلَّا بِمَا یَسْمَعُونَهُ مِنْ عُلَمَائِهِمْ، فَکَیْفَ ذَمَّهُمْ بِتَقْلِیدِهِمْ؟ وَ الْقَبُولِ مِنْ عُلَمَائِهِمْ وَ هَلْ عَوَامُّ الْیَهُودِ إِلَّا کَعَوَامِّنَا یُقَلِّدُونَ عُلَمَاءَهُمْ؟
إِلَی أَنْ قَالَ فَقَالَ صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه» بَیْنَ عَوَامِّنَا وَ عَوَامِّ الْیَهُودِ فَرْقٌ مِنْ جِهَهٍ وَ تَسْوِیَهٌ مِنْ جِهَهٍ.
أَمَّا مِنْ حَیْثُ الِاسْتِوَاءِ فَإِنَّ اللَّهَ ذَمَّ عَوَامَّنَا بِتَقْلِیدِهِمْ عُلَمَاءَهُمْ کَمَا ذَمَّ عَوَامَّهُمْ؛ وَ أَمَّا مِنْ حَیْثُ افْتَرَقُوا فَإِنَّ عَوَامَّ الْیَهُودِ- کَانُوا قَدْ عَرَفُوا عُلَمَاءَهُمْ بِالْکَذِبِ الصِّرَاحِ وَ أَکْلِ الْحَرَامِ وَ الرِّشَا وَ تَغْیِیرِ الْأَحْکَامِ وَ اضْطُرُّوا بِقُلُوبِهِمْ.
إِلَی أَنَّ مَنْ فَعَلَ ذَلِکَ فَهُوَ فَاسِقٌ لَا یَجُوزُ أَنْ یُصَدَّقَ عَلَی اللَّهِ وَ لَا عَلَی الْوَسَائِطِ بَیْنَ الْخَلْقِ وَ بَیْنَ اللَّهِ؛ فَلِذَلِکَ ذَمَّهُمْ وَ کَذَلِکَ عَوَامُّنَا إِذَا عَرَفُوا مِنْ عُلَمَائِهِمُ الْفِسْقَ الظَّاهِرَ وَ الْعَصَبِیَّهَ الشَّدِیدَهَ وَ التَّکَالُبَ عَلَی الدُّنْیَا وَ حَرَامِهَا.
طبرسی در احتجاج از امام حسن عسکری صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه در تفسیر آیه:
وای بر آنان که کتاب را با دست خود مینویسند و میگویند این از سوی خداست (سوره بقره، 79)
امام حسن عسکری صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه
فرمودند: این آیه درباره گروهی از یهود نازل شده است تا آنجا که امام میفرماید، مردی از
امام صادق صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه پرسید، اگر عوام یهود کتاب را نشناختند جز آنچه که از علمای خود شنیدند، پس چرا به دلیل تقلید از علما سرزنش شدهاند؟ و آیا جز این بوده که عوام یهود همچون عوام ما بودند که از علمایشان تقلید کردند؟
تا آنجا که (امام صادق) صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمود: میان عوام ما و عوام یهود، از جهتی شباهت و از جهتی هم تفاوت وجود دارد.
شباهتش این است که خداوند؛ عوام ما را به جهت تقلید کردنشان از علما، و عوام آن ها را هم نیز بدین جهت سرزنش نموده است؛ اما تفاوتی که وجود دارد این است که عوام یهود، بهوضوح میدانستند که علمایشان دروغ میگویند، حرامخوارند، رشوه میگیرندو احکام را تحریف میکنند، اما با این حال، سخنان آنان را قبول میکردند.
تا آنجا که میدانستند چنین کسانی که این کارها را میکنند، فاسقاند و جایز نیست که بر خدا صدق کنند و یا اینکه واسطه ی بین خدا و خلق باشند؛ پس بدین دلیل سرزنش شدند و همینطور عوام ما نیز اگر بدانند علمایشان آشکارا فاسق اند، اهل تعصب شدید، حریص بر دنیا و اموال حرام هستند.
فَمَنْ قَلَّدَ مِثْلَ هَؤُلَاءِ فَهُوَ مِثْلُ الْیَهُودِ الَّذِینَ ذَمَّهُمُ اللَّهُ بِالتَّقْلِیدِ لِفَسَقَهِ عُلَمَائِهِمْ. فَأَمَّا مَنْ کَانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ حَافِظاً لِدِینِهِ مُخَالِفاً عَلَی هَوَاهُ مُطِیعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ فَلِلْعَوَامِّ أَنْ یُقَلِّدُوهُ وَ ذَلِکَ لَا یَکُونُ إِلَّا بَعْضَ فُقَهَاءِ الشِّیعَهِ لَا کُلَّهُمْ.
فَإِنَّ مَنْ رَکِبَ مِنَ الْقَبَائِحِ وَ الْفَوَاحِشِ مَرَاکِبَ عُلَمَاءِ الْعَامَّهِ فَلَا تَقْبَلُوا مِنْهُمْ عَنَّا شَیْئاً وَ لَا کَرَامَهَ.
وَ إِنَّمَا کَثُرَ التَّخْلِیطُ فِیمَا یُتَحَمَّلُ عَنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ لِذَلِکَ لِأَنَّ الْفَسَقَهَ یَتَحَمَّلُونَ عَنَّا فَیُحَرِّفُونَهُ بِأَسْرِهِ لِجَهْلِهِمْ وَ یَضَعُونَ الْأَشْیَاءَ عَلَی غَیْرِ وَجْهِهَا لِقِلَّهِ مَعْرِفَتِهِمْ وَ آخَرُونَ یَتَعَمَّدُونَ الْکَذِبَ عَلَیْنَا الْحَدِیثَ.
و باز هم از آنها پیروی کنند، مانند همان یهودیانی هستند که به خاطر تقلید از علمای فاسقشان نکوهش شدند. اما اگر فقیهی باشد که: نگهبان دین خود باشد، از هوای نفس پیروی نکند، مطیع خدا باشد، پس عوام میتوانند از او تقلید کنند و این ویژگیها، فقط در برخی فقهای شیعه وجود دارد، نه همهشان.
پس اگر کسی (عالمی) کارهای زشت و فواحش را انجام دهد، همانگونه که علمای عامه مرتکب میشوند، هیچگونه سخنی از او درباره ما(اهلبیت) را نپذیرید.
همانا زیادن شدن آمیختگی و آشفتگی؛ از آنچه از ما اهل بیت نقل میشود به این دلیل است که فاسقان از ما روایت میکنند؛ سپس آن را به سبب جهلشان تماما تحریف میکنند و بخاطر کم بودن معرفتشان مطالب را در غیر جایگاه و معنای درست آن قرار میدهند (مفاهیم حدیث را نادرست نقل میکنند) و گروه دیگری نیز هستند که عمداً و آگاهانه احادیث دروغی را به ما نسبت میدهند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33402 ، حدیث شماره 21
مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَلِیٍّ فِی رَوْضَهِ الْوَاعِظِینَ فِی قَوْلِهِ تَعَالَی اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ (سوره توبه، 31)
قَالَ رُوِیَ عَنْهُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: أَنَّهُمْ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَرْبَاباً فِی الْحَقِیقَهِ، لَکِنَّهُمْ دَخَلُوا تَحْتَ طَاعَتِهِمْ فَصَارُوا بِمَنْزِلَهِ مَنِ اتَّخَذَهُمْ أَرْبَاباً.
در کتاب روضه الواعظین از محمد بن احمد بن علی دربارهی سخن خداوند متعال که میفرماید: آنها دانشمندان و راهبانشان را به جاى خداوند، ارباب قرار دادند.(سوره توبه، 31)
نقل شده است که امام صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمودند: آنها در حقیقت (احبار و رهبان) خود را بهعنوان ارباب(خدایان) اتخاذ نکردند، اما چون از آنها اطاعت کردند، درجایگاه کسانی قرار گرفتند که ایشان را ارباب گرفتهاند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33403 ، حدیث شماره 22
قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: مَنْ أَخَذَ دِینَهُ مِنْ أَفْوَاهِ الرِّجَالِ أَزَالَتْهُ الرِّجَالُ وَ مَنْ أَخَذَ دِینَهُ مِنَ الْکِتَابِ وَ السُّنَّهِ زَالَتِ الْجِبَالُ وَ لَمْ یَزُلْ.
أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: فرمودند: کسی که دین خود را از دهان مردمان بگیرد، همان مردمان نیز دینش را زائل خواهند کرد؛ و کسی که دین خود را از کتاب خدا و سنت پیامبرش بگیرد، کوهها از جای خود زایل شوند، اما او دینش از بین نخواهد رفت.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33404 ، حدیث شماره 23
عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ فِی تَفْسِیرِهِ عِنْدَ قَوْلِهِ تَعَالَی وَ الشُّعَراءُ یَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ (سوره شعرا،224) قَالَ: قَالَ
أَبُو عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: نَزَلَتْ فِی الَّذِینَ غَیَّرُوا دِینَ اللَّهِ (وَ تَرَکُوا مَا) أَمَرَ اللَّهُ.
وَ لَکِنْ هَلْ رَأَیْتُمْ شَاعِراً قَطُّ تَبِعَهُ أَحَدٌ؟ إِنَّمَا عَنَی بِهِمُ الَّذِینَ وَضَعُوا دِیناً بِآرَائِهِمْ فَتَبِعَهُمُ النَّاسُ عَلَی ذَلِکَ إِلَی أَنْ قَالَ: إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ (سوره شعرا،227) وَ هُمْ
أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه وَ وُلْدُهُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه.
در تفسیر علی بن ابراهیم آمده است که ابوعبدالله ( امام صادق صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه) دربارهی آیه:
از شاعران، گمراهان پیروی میکنند (سوره شعرا، 224)فرمودند: این آیه درباره کسانی نازل شده است که دین خدا را تغییر دادند و آنچه را خداوند امر کرده بود، ترک کردند.
آیا تاکنون دیدهاید که شاعری پیروانی داشته باشد؟ بلکه منظور از این آیه کسانی هستند که دینی را بر اساس نظرات خود وضع کردند و مردم نیز از آنان پیروی کردند، تا آنکه خداوند فرمود: مگر کسانی که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند (سوره شعرا، 227)، و آنان
امیرالمؤمنین صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه و فرزندانش صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه هستند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33405 ، حدیث شماره 24
رَوَی الْعَیَّاشِیُّ بِالْإِسْنَادِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ صَلَیّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه قَالَ: فِی الشُّعَرَاءِ هُمْ قَوْمٌ تَعَلَّمُوا وَ تَفَقَّهُوا بِغَیْرِ عِلْمٍ فَضَلُّوا وَ أَضَلُّوا.
عیاشی از ابی عبدالله(امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه نقل کرده که امام فرمودند: شعراء کسانی هستند که بدون علم، به تعلیم و تفقه پرداختند، پس خود گمراه شدند و دیگران را نیز گمراه کردند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33406 ، حدیث شماره 25
عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی قَوْلِ اللَّهِ:
اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ (سوره توبه، 31) قَالَ: وَ اللَّهِ مَا صَلَّوْا لَهُمْ وَ لَا صَامُوا وَ لَکِنْ أَطَاعُوهُمْ فِی مَعْصِیَهِ اللَّهِ.
از ابی جعفر(امام باقر) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه دربارهی آیه:
دانشمندان و راهبانشان را بهجای خدا ارباب گرفتند (سوره توبه، 31)پرسیدند؛ فرمود: به خدا سوگند، آنان نه برای ایشان نماز گزاردند، و نه برایشان روزه گرفتند؛ ولیکن در نافرمانی خدا، از آنان اطاعت کردند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33407 ، حدیث شماره 26
عَنْ أَبَانٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه یَقُولُ: یَا مَعْشَرَ الْأَحْدَاثِ اتَّقُوا اللَّهَ وَ لَا تَأْتُوا الرُّؤَسَاءَ وَ غَیْرَهُمْ حَتَّی یَصِیرُوا أَذْنَاباً.
لَا تَتَّخِذُوا الرِّجَالَ وَلَائِجَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنَا وَ اللَّهِ خَیْرٌ لَکُمْ مِنْهُمْ ثُمَّ ضَرَبَ بِیَدِهِ إِلَی صَدْرِهِ.
از ابان نقل شده است که گوید شنیدم أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فرمودند: ای گروه جوانان! از خدا بترسید و نزد رؤسا و دیگران نروید تا زمانی که آنان تابع و مطیع شما شوند(نقش خود را از دست بدهند).
مردان را ولیجه (واسطههایی غیر از خدا) قرار ندهید. به خدا سوگند، من برای شما از آنان بهترم. سپس با دستش به سینه اش ضربه زد.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33408 ، حدیث شماره 27
عَنْ أَبِی الصَّبَّاحِ الْکِنَانِیِّ قَالَ: قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه یَا أَبَا الصَّبَّاحِ إِیَّاکُمْ وَ الْوَلَائِجَ فَإِنَّ کُلَّ وَلِیجَهٍ دُونَنَا فَهِیَ طَاغُوتٌ أَوْ قَالَ نِدٌّ.
عبارت : خَفَقَتِ النِّعَالُ خَلْفَ رَجُلٍ به صورت تحت اللفظی معنای به صدا در آمدن نعل ها(کفش ها) پشت فرد است که کنایه از دسته دسته پیروی کردن مردم از یک شخص می باشد.
از ابی صباح کنانی نقل شده که گوید ابوجعفر(امام باقر) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه به اباالصباح فرمودند: از واسطهها بپرهیزید، زیرا هر واسطهای غیر از ما، طاغوت یا همتا(برای خدا) است.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33409 ، حدیث شماره 28
عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه قَالَ:
سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّه (سوره توبه ، 31)
قَالَ أَمَا إِنَّهُمْ لَمْ یَتَّخِذُوهُمْ آلِهَهً إِلَّا أَنَّهُمْ (أَحَلُّوا لَهُمْ حَلَالًا فَأَخَذُوا بِهِ وَ حَرَّمُوا حَرَاماً) فَأَخَذُوا بِهِ فَکَانُوا أَرْبَابَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ.
جابر از ابی عبدالله(امام صادق) صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه نقل میکند که از ایشان درباره سخن خداوند پرسیدم که فرموده:
آنان دانشمندان و راهبانشان را بهجای خدا ارباب (و سرپرست) خود گرفتند (سوره توبه، 31).
امام فرمود: آگاه باش! آنان آن دانشمندان و راهبان را به عنوان معبود اتخاذ نکردند؛ بلکه آنان (چیزی را که خدا حرام کرده بود، برایشان حلال شمردند و آنان پذیرفتند، و چیزی را که خدا حلال کرده بود، حرام کردند)و آنان نیز پذیرفتند؛پس اینگونه شد که (دانشمندان و راهبانشان) ارباب آنها غیر از خدا شدند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33410، حدیث شماره 29
عَنْ حُذَیْفَهَ قَالَ: سَأَلْتُهُ (صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ
اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ (سوره توبه،31) فَقَالَ لَمْ یَکُونُوا یَعْبُدُونَهُمْ وَ لَکِنْ کَانُوا إِذَا أَحَلُّوا لَهُمْ أَشْیَاءَ اسْتَحَلُّوهَا وَ إِذَا حَرَّمُوا عَلَیْهِمْ حَرَّمُوهَا.
حذیفه گفت: از حضرت صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه درباره آیه:
آنها دانشمندان و راهبان خود را بهجای خدا ارباب گرفتند (سوره توبه،31) پرسیدم. فرمود: آنان آن افراد را نمیپرستیدند، اما هرگاه چیزی را برایشان حلال میشمردند، آن را حلال میپنداشتند، و هرگاه چیزی را برایشان حرام میکردند، آن را نیز حرام میشمردند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33411 ، حدیث شماره 30
مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَیْنِ الرَّضِیُّ فِی نَهْجِ الْبَلَاغَهِ عَنْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی خُطْبَهٍ لَهُ قَالَ: وَ نَاظِرُ قَلْبِ اللَّبِیبِ بِهِ یُبْصِرُ أَمَدَهُ وَ یَعْرِفُ غَوْرَهُ وَ نَجْدَهُ.
دَاعٍ دَعَا وَ رَاعٍ رَعَی! فَاسْتَجِیبُوا لِلدَّاعِی وَ اتَّبِعُوا الرَّاعِیَ، قَدْ خَاضُوا بِحَارَ الْفِتَنِ وَ أَخَذُوا بِالْبِدَعِ دُونَ السُّنَنِ وَ أَرَزَ الْمُؤْمِنُونَ وَ نَطَقَ الضَّالُّونَ وَ الْمُکَذِّبُونَ.
نَحْنُ الشِّعَارُ وَ الْأَصْحَابُ وَ الْخَزَنَهُ وَ الْأَبْوَابُ وَ لَا تُؤْتَی الْبُیُوتُ إِلَّا مِنْ أَبْوَابِهَا فَمَنْ أَتَاهَا مِنْ غَیْرِ أَبْوَابِهَا سُمِّیَ سَارِقاً.
إِلَی أَنْ قَالَ وَ إِنَّ الْعَامِلَ بِغَیْرِ عِلْمٍ َالسَّائِرِ عَلَی غَیْرِ طَرِیقٍ، فَلَا یَزِیدُهُ بُعْدُهُ عَنِ الطَّرِیقِ الْوَاضِحِ إِلَّا بُعْداً عَنْ حَاجَتِهِ وَ إِنَّ الْعَامِلَ بِالْعِلْمِ کَالسَّائِرِ عَلَی الطَّرِیقِ الْوَاضِحِ، فَلْیَنْظُرْ نَاظِرٌ أَ سَائِرٌ هُوَ أَمْ رَاجِعٌ.
سید رضی در نهج البلاغه از امیر المومنین صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه آورده است که امام در یکی از خطبه هایش میفرماید: قلب مرد خردمند را ديده اى است كه با آن عاقبت كارش را مى بيند، و پستى و بلندى آن را مى شناسد.
دعوت كننده اى دعوت كرد، و نگهبانى نگهبانى نمود، پس دعوت كننده را پاسخ دهيد، و نگهبان را پيروى كنيد. گروهى به درياى فتنه فرو رفتند، سنّتها را رها كردند و به بدعتها چنگ زدند، اهل ايمان كناره گرفته و خاموش گشتند، و گمراهان تكذيب كننده گويا شدند.
ما اهل بيت چون پيراهن تن پيامبر و ياران او، و گنجينه هاى علم و ابواب رسالتيم. به خانه ها جز از طريق درها وارد نگردند، و هر كه از غير درها وارد گردد دزدش نامند.
تا آنجاکه میفرماید: آن كه بدون بصيرت عمل كند چون كسى است كه به بيراهه مى رود، هر چه از راه روشنش دورتر شود از مقصودش دورتر مىگردد. و عامل آگاه، مانند رونده در راه روشن است. پس هر كس بايد بنگرد كه آيا به پيش مى رود يا به عقب بر مى گردد.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33412 ، حدیث شماره 31
وَ عَنْ أَعَلِیٍّ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی خُطْبَهٍ لَهُ قَالَ: وَ إِنَّمَا النَّاسُ رَجُلَانِ مُتَتَبِّعٌ شِرْعَهً وَ مُبْتَدِعٌ بِدْعَهً لَیْسَ مَعَهُ مِنَ اللَّهِ بُرْهَانُ سُنَّهٍ وَ لَا ضِیَاءُ حُجَّهٍ.
امام علی صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه در خطبهای فرمود: همانا مردم دو دستهاند: یا پیرو و دنبالکنندهی راه(و شریعتِ) حق، و یا بدعتگذار در دین، که او نه دلیلی از سنت الاهی همراه دارد و نوری از حجت و برهان.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33413 ، حدیث شماره 32
عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَهَ عَنْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی حَدِیثٍ أَنَّهُ سُئِلَ عَنِ اخْتِلَافِ الشِّیعَهِ فَقَالَ: إِنَّ دِینَ اللَّهِ لَا یُعْرَفُ بِالرِّجَالِ، بَلْ بِآیَهِ الْحَقِّ. فَاعْرِفِ الْحَقَّ تَعْرِفْ أَهْلَهُ.
إِنَّ الْحَقَّ أَحْسَنُ الْحَدِیثِ وَ الصَّادِعَ بِهِ مُجَاهِدٌ، وَ بِالْحَقِّ أُخْبِرُکَ؛ فَأَرْعِنِی سَمْعَکَ وَ ذَکَرَ کَلَاماً طَوِیلًا حَاصِلُهُ الْأَمْرُ بِالرُّجُوعِ إِلَیْهِمْ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه فِی الْأَحْکَامِ وَ تَفْسِیرِ الْقُرْآنِ وَ غَیْرِ ذَلِکَ.
اصبغ بن نباته از حضرت امیر المومنین صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه نقل میکند که از ایشان درباره ی اختلاف شیعه میپرسند امام میفرمایند: دين خدا به شخصيّت و موقعيّت افراد شناخته نمىشود، بلكه به علامت و نشانۀ حق شناخته مىگردد. حق را بشناس، اهلش را خواهى شناخت.
حق بهترين گفتار است، و كسى كه از آن فاش سخن گويد مجاهد در راه خداست، و من از حق به تو خبر میدهم؛ به من گوش فرا ده و سخن طویلی را فرمود که مفهوم آن سخن این بود که در احکام و تفسیر قرآن و غیر آن باید به اهل بیت صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه رجوع کرد.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33414 ، حدیث شماره 33
عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه أَنَّهُ قَالَ لِأَبِی حَنِیفَهَ: فَدَعِ الرَّأْیَ وَ الْقِیَاسَ وَ مَا قَالَ قَوْمٌ فِی دِینِ اللَّهِ لَیْسَ لَهُ بُرْهَانٌ.
از ابی عبدالله(امام صادق) صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه روایت شده که به ابوحنیفه فرمود: رأی و قیاس را رها کن، و همچنین گفتههای مردمی را که در دین خدا که هیچ برهانی(دلیل روشنی) بر آن ندارند.
کتاب وسایل الشیعه الی تحصیل مسایل الشریعه، رقم الحدیث الکلی: 33415 ، حدیث شماره 34
حَدِیثُ الْحُسَیْنِ أَنَّهُ سَأَلَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَی:
أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ (سوره نسا، 59)
قَالَ :أُولِی الْعَقْلِ وَ الْعِلْمِ قُلْنَا أَ خَاصٌّ أَوْ عَامٌّ قَالَ خَاصٌّ لَنَا.
در روایت آمده که فردی از جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ (امام صادق) صَلَّ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه درباره آیه
اطاعت کنید از خدا، و اطاعت کنید از پیامبر، و از صاحبان امر از میان خودتان (سوره نسا، 59) پرسید. امام فرمود: مراد، صاحبان عقل و علماند. پرسیدیم: آیا این تعبیر، خاص است یا عام؟ فرمود: خاص است برای ما (اهلبیت).
